"เวลาไม่เคยหยุดไหล และสิ่งใดๆล้วนไม่แน่นอน"
ประโยคข้างต้น เป็นความรู้ที่คนทั่วไปเข้าใจ แต่จะมีสักกี่คนที่ใส่ใจจริงๆ
จะมีสักกี่คนที่ให้ความสำคัญกับสิ่งรอบข้างได้หมด ตามจริงแล้วเราอาจจะไม่สามารถทำทุกอย่างให้สมบูรณ์ครบถ้วนได้ทุกประการ แต่เราควรตระหนักและพยายามใช้เวลาที่อยู่ทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุด
เพราะ เวลาไม่เคยหยุดไหล และสิ่งใดๆล้วนไม่แน่นอน...
สมัยข้าพเจ้าเป็นเด็กเท่าที่จำความได้คือตั้งแต่เรียนชั้นประถมคุณพ่อมักพาไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่บ้านเกิดบ่อยๆแทบทุกปีในช่วงปิดเทอม บ้านเกิดคุณพ่ออยู่ที่จังหวัดพัทลุง ใช้เวลาเดินทาง1วัน1คืน ปู่ย่าจะมารับพวกเราที่สถานีรถไฟและพาไปกินขนมจีบเจ้าอร่อยก่อนเข้าบ้านเสมอ ที่บ้านปู่ย่ามีสวนหน้าบ้านกว้างขวาง ข้าพเจ้ากับน้องชายก็จะชอบวิ่งเล่นนู่นนี่กันตามประสาน ตอนบ่ายแก่ๆก็นอนเล่นให้ย่าเล่านิทานให้ฟังหรือไม่ก็นั่งเล่นกับสุนัขของปู่ ปู่เป็นคนรักสัตว์ เมื่อมีสุนัขหลงเข้ามาปู่ก็จะดูแลและให้อาหารเสมอ ทุกๆครั้งที่มาพัทลุง ข้าพเจ้าจึงได้พบสุนัขไม่ต่ำกว่า6-7ตัวเสมอ การมาเที่ยวเล่นที่บ้านปู่ย่านั้นสนุกมาก ทำให้ข้าพเจ้ากับน้องจะรู้สึกเศร้าทุกครั้งที่ต้องกลับขอนแก่น รวมถึงเราสองพี่น้องก็สัมผัสได้ว่าปู่กับย่าก็เศร้าเช่นกันที่พวกเราจะกลับ โดยเฉพาะปู่ที่ข้าพเจ้าสัมผัสได้ว่าท่านเป็นคนขี้เหงา ปกติท่านแทบไม่ออกไปไหนนอกบ้านยกเว้นไปจ่ายตลาด(ท่านชอบทำอาหาร) แต่ชอบใช้เวลากับการทำสวนปลูกต้นไม้และดูแลสุนัขที่ท่านเลี้ยงไว้เป็นเพื่อน
เมื่อข้าพเจ้าเรียนช่วงมัธยมศึกษาตอนปลายการเรียนเริ่มยากมากขึ้น ข้าพเจ้าเรียนพิเศษช่วงปิดเทอมและน้องชายข้าพเจ้าเป็นนักกีฬาซึ่งมีรายการแข่งอยู่ตลอด เวลาว่างที่ตรงกันหาได้ยากขึ้นทำให้เราไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมปู่ย่าบ่อยๆเหมือนสมัยก่อน ต่อมาช่วงที่ข้าพเจ้าเริ่มเรียนในมหาลัยปีแรก คุณพ่อได้เล่าให้ฟังว่าคุณปู่หลงๆลืมๆบ่อยๆได้ไปหาหมอที่โรงพยาบาล ข้าพเจ้าได้โทรศัพท์หาปู่ย่าบ้าง ตอนนั้นทุกอย่างก็ยังดูปกติดี...
เมื่อข้าพเจ้าศึกษาอยู่ชั้นปีที่2ช่วงเทอมปลาย คุณปู่คุณย่าและคุณอาได้มาติดต่อธุระกับคุณพ่อคุณแม่ที่ขอนแก่นและได้มานอนค้างที่บ้านข้าพเจ้า1คืน คืนนั้นข้าพเจ้าพึ่งกลับจากเข้าค่าย คุณพ่อมารับข้าพเจ้ากลับบ้านและบอกให้ข้าพเจ้าเตรียมใจไว้บ้างเพราะอาการหลงๆลืมๆของปู่เป็นหนักมาก แม้แต่คุณพ่อของข้าพเจ้าเองปู่ก็จำไม่ได้!!! ตอนที่ได้ฟังข้าพเจ้าตกใจเงียบๆกับตัวเอง ข้าพเจ้าไม่เคยคิดว่าอาการของปู่จะหนักขนาดนั้น เมื่อถึงบ้านข้าพเจ้าเข้าไปไหว้ปู่กับย่า และข้าพเจ้าก็ได้พบความจริงที่เจ็บปวด ปู่จำข้าพเจ้าไม่ได้!! ปู่รับไหว้และยิ้มๆเพียงเท่านั้น เมื่อย่าถามว่าจำหลานได้ไหมปู่ก็บอกว่าจำไม่ได้ ข้าพเจ้าเลยได้แนะนำตัวกับปู่ไป มีเพียงย่าเท่านั้นที่ปู่จำได้ว่าเป็นใคร ส่วนคุณอานั้นพ่อเล่าให้ฟังภายหลังว่าปู่คิดว่าเป็นเพื่อนของปู่ เราได้ใช้เวลาร่วมกันไม่นาน พอตอนเช้าคุณปู่คุณย่าและคุณอาก็เดินทางกลับ ข้าพเจ้าไหว้ลาและเข้าไปกอดคุณย่าก่อน ต่อมาก็เดินไปกอดปู่ แอบสัมผัสได้ว่าปู่ตกใจนิดๆและไม่กอดตอบเหมือนที่เคย ณ ตอนนั้นข้าพเจ้าทำเป็นเฉยๆแต่ความจริงข้าพเจ้ารู้สึกเสียใจ เสียใจที่ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านบ่อยๆ ที่ผ่านมาไม่ได้ใช้เวลากับท่านให้มากกว่านี้ ข้าพเจ้าคิดแค่ว่าเดี๋ยวไปเยี่ยมท่านก็ได้ ข้าพเจ้าไม่เคยตระหนักมาก่อนว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น
เวลาไม่เคยหยุดไหล และสิ่งใดๆล้วนไม่แน่นอน...
